I Am Number Four – Lorien Legacies #1 – Pittacus Lore


Jammergenoeg bezit ik een exemplaar dat vertaald werd naar het Nederlands en dit enkel omdat ik het boek gekocht heb op het boekenfestijn voor een appel en een ei. Sommige vertalingen zijn schitterend gedaan (kijk maar naar Schaduw van de Wind van Carlos Ruiz Zafon, wat een prachtige omschrijvingen! En dat terwijl het origineel in het Spaans werd geschreven), maar dit boek is echt verschrikkelijk slecht vertaald. Het woordgebruik is extreem Hollands, wat totaal niet aangenaam is om te lezen als Belg. Veel woorden komen gemaakt en “hé-ik-ben-cool” over. Hoewel het verhaal mij dus wel aanspreekt, vind ik het enorm jammer dat ik het nu in zo’n slechte vertaling moest lezen. Dat doet zwaar afbreuk aan het verhaal. (Komaan: “hadie” als groet en woorden als “jokkebrok”. Bah)


Het verhaal op zich is niet bepaald origineel: aliens die de wereld willen veroveren om zich te goed te doen aan de natuurlijke rijkdommen van de Aarde. Het wat originelere aspect is hier dan toch wel het 2ealienras dat naar de Aarde gevlucht is nadat hun planeet werd verwoest door de Mogadoren (de slechterikken die de wereld willen vernietigen). Het boek is geschreven vanuit het standpunt van John (of Nummer Vier), een 15-jarige Loriër die samen met nog 8 andere kinderen en hun 9 Cêpanen naar de Aarde moesten vluchten toen de Mogadoren Loriën aanvielen.

Voor mij persoonlijk is het boek een beetje te “jong” geschreven, wat normaal wel moet aangezien het hoofdpersonage ook wel zeer jong is, maar als 20-jarige had ik het er moeilijk mee. Ik heb me vaak geërgerd aan het puberale liefdes en pesterij gedoe. Het geeft mij een beetje een High School gevoel en dan niet in de goede zin van het woord. Op zich leest het boek wel vlot, dus zo slecht is het nu ook weer niet, maar het “wauw” gevoel bleef weg.

Daar nog eens bovenop: hoe irritant kan een relatie wel niet zijn? Normaal is het grote liefdesverhaal in een boek altijd om bij weg te smelten, naar te verlangen of over te treuren. Hier is er gewoon ergernis. Sarah is het populaire, knappe, puberale, onuitstaanbare meisje van de school waar John natuurlijk direct verliefd op wordt. WAAROM? En dan nog eens al die onnodige meligheid. Neen, dit liefdesverhaal is niet mijn ding. Liever een beetje spanning, misschien een driehoeksverhouding? Hoewel dit zeer populair is geworden in YA boeken na Twilight, vind ik dat altijd wel een beetje spannend (wie kiest ze? Kan ze de ander loslaten?). Hopelijk krijgen we daar dus een beetje van in het tweede boek (misschien met Six? Zij is toch wel 100x beter dan Sarah).

Besluit: bwa. Geen hoogvlieger. Vergelijken met de film gaat ook niet zo goed. De film is compleet anders, misschien schrijf ik later een review daarover om het eens tegenover het boek te bekijken. Ik hoop echt dat het tweede een heel stuk beter is. Ik heb het gekocht in het Engels, dus er zou toch wel al enige verbetering moeten zijn. 
Nog een weetje: de auteur “Pittacus Lore” is eigenlijk een pseudoniem voor James Frey en Jobie Hughes.
De naam Pittacus komt ook verschillende keren terug in het verhaal.

Rating:


Advertisements

Posted on February 25, 2012, in Pittacus Lore. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: