Clockwork Angel – The Infernal Devices #1 – Cassandra Clare – Review

Clockwork Angel is het eerste boek van The Infernal Devices serie. Het is een prequel op The Mortal Instruments serie, waarvan al 4 boeken verschenen zijn. Het verhaal speelt zich af in Victoriaans Londen, waar er naast de gewone mensen ook heel wat andere, buitengewone inwoners zijn. Er leven namelijk ook vampiers, tovenaars, demonen en andere bovennatuurlijke wezens. Er is ook een speciale eenheid, de Shadowhunters, die de taken hebben de gewone mensen te beschermen tegen demonen of downworlders die schadelijk zouden kunnen zijn voor het gewone leven op aarde.

We maken met kennis met Will en Jem, 2 beste vrienden, bijna broers en Shadowhunters. En dan is er ook nog Tessa, het gewone meisje dat opeens niet zo gewoon blijkt te zijn.

Hoewel ik het verhaal in 1 – 2 – 3 uitgelezen heb, blijf ik toch met een raar gevoel zitten op sommige momenten in het boek. Het verhaal op zich is ok, een beetje cliché soms, maar op een bepaalde manier toch intrigerend.
De driehoeksverhouding tussen Will, Tessa en Jem bouwt natuurlijk ook heel wat spanning op. Ik betrapte mezelf erop dat ik meer wou weten wat er tussen HEN zou gebeuren dan wat er effectief met de hele downworlders situatie aan de hand was.

Op sommige momenten vond ik het verhaal toch een beetje “simpel” geschreven. Ik herinner mij nog dat ik een aantal jaar geleden ook auteur wou worden. Dan zat ik verhaaltjes in elkaar te puzzelen en was ik zo trots op een bepaald plot. Maar stukken in mijn verhaal klopten niet. Het was zo duidelijk dat ik iets in mijn hoofd had en daar naartoe wou, dat ik rare wendingen nam.
Soms had ik dat in dit boek ook.
Een voorbeeldje: nadat Tessa uit het huis van de Dark Sisters bevrijd werd, werd heel het huis van onder tot boven onderzocht door de Shadowhunters.
Een dag (of waren het een paar dagen?) later geeft Charlotte Will en Jem de opdracht om NOG eens naar het huis te gaan, omdat daar misschien wel nog toevallig iets zou kunnen zijn.
En je raadt het al: het volledige huis is leeg, buiten die ene kamer waar een automaton op een stoel zit te wachten tot ze een onheilspellende boodschap kan overbrengen aan de Shadowhunters.
Het lijkt zo doorzichtig dat dat de enige reden is waarom de auteur de jongens liet teruggaan naar het huis.

Ook het waarom van de automaton in die kamer laat mij een beetje in het donker. Hoe weet hij in godsnaam dat ze nog eens zouden terugkomen. En natuurlijk net als Will en Jem daar zijn en de boodschap is afgeleverd, is de automaton “uitgewerkt”. Op het einde wordt hier een uitleg aan gegeven, maar ik vind het nog altijd een beetje te toevallig.

Nu, dit is maar een kleine opmerking. Ik heb zo’n 3 à 4 keer hetzelfde gevoel gehad doorheen het boek, maar de rest van het verhaal was zeer goed verteld.
Het verhaal speelt zich af in de jaren 1800 en ik voelde mij ook echt in die tijd doorheen het grootste deel van het boek.
Al bij al dus een boek dat ik zeer gesmaakt heb, maar ik zie het eerder als tussendoortje dan als een boek waar ik helemaal wild van word.
Advertisements

Posted on January 26, 2012, in Cassandra Clare. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: